Rekombinacja sygnałów

Rekombinacja sygnałów zachodzi wtedy, gdy elementy jednego odczytu utrzymują tożsamość, ale zmieniają wzajemne sąsiedztwo. Nowe znaczenie wynika z przestawienia relacji. Sama obecność tych samych fragmentów nie wystarcza, by mówić o powtórzeniu interpretacji.

Nowy układ z zachowanych fragmentów

Można wyróżnić rekombinację zachowującą kierunek oraz rekombinację odwracającą. W pierwszej powstaje wariant wcześniej rozpoznanej relacji, w drugiej fragment uznawany za tło przejmuje funkcję punktu odniesienia. Właśnie wtedy pojawiają się punkty zbieżności wcześniej odległych interpretacji.

Zmiana połączeń nie wymaga zaniku starej konfiguracji. Przez pewien czas oba układy mogą pozostać dostępne, a wybór zależy od aktualnego nacisku kontekstu. Dwie niezgodne interpretacje nie muszą być więc dwoma różnymi zestawami sygnałów.

Wybór fragmentów ograniczają filtry intencji. Jeśli odczyt zakłada z góry określony cel, część możliwych połączeń nie zostanie uwzględniona, nawet gdy ich składniki pozostają dostępne.

Rekombinacja staje się pozorna, gdy zmieniają się tylko nazwy elementów, a relacje pozostają identyczne. Rzeczywista zmiana ujawnia się dopiero w odmiennych następstwach, na przykład w nowym kierunku skojarzenia albo innej granicy między sygnałem i tłem.

W mapie znaczeniowości kolejne połączenia tworzą odrębne ścieżki bez konieczności utrzymywania jednego centrum. Mapa może zachować oba przebiegi, nie nadając żadnemu z nich trwałego pierwszeństwa.