Granice ostrości

Ostrość poznawcza jest zdolnością do odróżnienia fragmentu od tła, lecz wyostrzenie jednego elementu osłabia dostęp do części jego sąsiedztwa. W tym modelu dokładność szczegółu i kompletność obrazu są dwiema odrębnymi cechami.

Koszt silnego skupienia

Gdy odbiorca przenosi uwagę na poboczny sygnał, zachodzi przesunięcie percepcji. To, co przed chwilą było tłem, staje się fragmentem wyrazistym, natomiast dotychczasowy punkt skupienia traci swoją przewagę.

Przy małej ostrości kilka podobnych sygnałów zlewa się w jeden przebieg. Przy ostrości skrajnej ich wzajemny związek może zniknąć. Między tymi stanami istnieje zakres, w którym różnica jest widoczna bez zerwania ciągłości.

Zakres ten nie jest uniwersalny. Próg uwagi przesuwa się zależnie od wcześniej rozpoznanych wzorców, kolejności napływania informacji i stopnia ich wzajemnego podobieństwa.

Rozmycie może pełnić funkcję ochronną wobec nadmiaru szczegółów. Nie usuwa informacji, tylko ogranicza znaczenie drobnych rozbieżności, które przy innym celu interpretacji byłyby najważniejsze.

W konturach mięknących granica zmienia się stopniowo. Nie sposób wskazać jednego punktu, w którym rozdzielenie nagle znika, ponieważ kolejne fragmenty pola tracą wyrazistość w różnym tempie.