Opóźnienie rozpoznania

Bodziec może zostać odebrany wcześniej, niż pojawi się dla niego spójne znaczenie. Opóźnienie rozpoznania jest odstępem pomiędzy obecnością fragmentu a jego umiejscowieniem w aktualnej interpretacji.

Czas między bodźcem a znaczeniem

W pamięci sensorycznej pozostaje wówczas ślad fragmentu, który początkowo nie otrzymał wyraźnego przyporządkowania. Jego późniejszy odczyt może zostać zmieniony przez sygnały napływające dopiero po nim.

Opóźnienie nie oznacza braku uwagi. Odbiorca może koncentrować się na bodźcu, a jednocześnie nie potrafić określić jego miejsca w szerszym układzie. Skupienie i rozpoznanie nie zawsze postępują w tym samym tempie.

W obrębie sekwencji odbioru późniejsze rozstrzygnięcie potrafi zmienić interpretację wcześniejszego momentu. Historia odczytu staje się wtedy rekonstrukcją, a nie prostym zapisem kolejnych zdarzeń.

Skrajnie krótkie opóźnienie może prowadzić do przedwczesnego wyboru wzorca, a długie do utraty relacji między elementami. Żadnej z tych sytuacji nie da się ocenić bez wskazania, co odbiorca próbuje rozróżnić.

W obrębie zogniskowanej percepcji opóźnienie stanowi zatem warunek interpretacji: oddziela wystąpienie sygnału od decyzji, jaką zależność przypisuje się temu sygnałowi.