Pamięć sensoryczna
Pamięć sensoryczna nie musi przechowywać gotowego obrazu. Może zachować jedynie różnicę między stanem poprzednim a obecnym. Taki ślad nie odtwarza całej sytuacji, ale zmienia sposób przyjmowania kolejnego bodźca.
Ślad wcześniejszego sygnału
Jeżeli nowy impuls pojawi się przed zanikiem poprzedniego śladu, powstaje sekwencja odbioru, której sens zależy od odstępu między zdarzeniami. Te same elementy odczytane w odwrotnej kolejności mogą utworzyć odmienną zależność.
Wewnętrzna trwałość śladu jest względna. Nie oznacza stałej liczby chwil, lecz utrzymanie wpływu dawnego zdarzenia na późniejszy wybór interpretacji. Ślad może pozostać czynny nawet po utracie szczegółów, które pierwotnie pozwoliły go wytworzyć.
W rekombinacji sygnałów ślad pełni rolę warunku, nie pełnego wzorca. Wystarczy zachowana relacja dwóch fragmentów, aby późniejszy układ przyjął znajomy kierunek i równocześnie uzyskał nową postać.
Przeciążenie pamięci w tym ujęciu nie oznacza prostej nadwyżki informacji. Problem pojawia się wtedy, gdy zbyt wiele niezgodnych śladów domaga się tego samego pierwszeństwa. Trudność polega na wyborze relacji, której nie można rozstrzygnąć za pomocą samych bieżących bodźców.
W percepcji strukturowej ślad zachowuje się jak ruchomy punkt odniesienia. Pozwala porównać dwa stany, ale nie gwarantuje, że porównanie będzie niezmienne po kolejnej reorganizacji pola.