Sprzężenia odczuć

Dwa odczucia mogą pozostawać odrębne, a mimo to modyfikować własną interpretację przez równoczesne występowanie. Sprzężenie nie polega na ich połączeniu w jeden bodziec, lecz na zmianie znaczenia każdego z nich przez obecność drugiego.

Wzajemny wpływ fragmentów odbioru

Wspólny przebieg może zwiększać lub osłabiać wagę fragmentu. W skali odczuwania nie powstaje przez to nowa obiektywna jednostka, tylko nowa relacja między natężeniem odbioru a jego miejscem w bieżącej interpretacji.

Sprzężenie jednostronne zachodzi, gdy jeden impuls zmienia odczyt drugiego, sam pozostając bez istotnej zmiany. Sprzężenie wzajemne pojawia się dopiero wtedy, gdy oba fragmenty po kolejnej konfrontacji przyjmują nowe znaczenia.

Wcześniejszy ślad może utrzymywać zależność mimo braku jednego ze składników. Tak działa pamięć sensoryczna rozumiana jako zachowanie wpływu, nie koniecznie pełnego obrazu.

Nadmierne sprzężenie prowadzi do utraty możliwości rozdzielenia przyczyn. Jeżeli każda kolejna zmiana jest interpretowana poprzez wszystkie poprzednie, trudno określić, który fragment zapoczątkował dany przebieg.

W strefie majestatu sprzężenia mogą jednocześnie wzmacniać wybrane odczyty i osłabiać ich stabilność. Wzrost intensywności nie jest więc równoznaczny z większą jednoznacznością.