Chwilowa stabilność
Stabilność w zmiennym polu nie musi oznaczać zatrzymania procesu. Wystarcza, że przez pewien czas kilka odczytów wspiera tę samą relację, choć każdy z nich podlega lokalnym przesunięciom.
Stan utrzymywany przez relacje
W progach uwagi chwilowe utrwalenie pojawia się wtedy, gdy jeden układ uzyskuje przewagę nad alternatywami. Nie oznacza ich zaniku, lecz odsunięcie na czas utrzymywania się bieżącej konfiguracji.
Stabilność może być pozorna, gdy ten sam wniosek powstaje kolejno z różnych, niezgodnych przesłanek. Zbieżność wyniku nie dowodzi wtedy trwałości mechanizmu. Po następnej zmianie układ może rozpaść się bez wyraźnego sygnału ostrzegawczego.
Znaczenie opóźnienia rozpoznania ujawnia się przy przejściu między dwoma podobnymi stanami. Krótki odstęp może zostać odczytany jako jedna nieprzerwana sytuacja, mimo że relacje wewnątrz niej uległy wymianie.
Chwilowa stabilność pozwala wykonać porównanie, lecz nie daje podstaw do uznania porównywanych stanów za niezmienne. Każde rozstrzygnięcie należy odnieść do konfiguracji, w której powstało.
Zależności przedstawione w strefie majestatu ilustrują taki paradoks: układ pozostaje rozpoznawalny właśnie dlatego, że stale koryguje rozkład napięć między swoimi częściami.